Sergio Martínez – kariera, która rozwinęła się dość późno

To facet, który swoją legendę zbudował ciężką pracą. Udowodnił, że w boksie czasem największe historie zaczynają się wtedy, gdy inni już dawno są po swoim prime time.

Sergio Martínez – kluczowe informacje

• Pełne imię i nazwisko: Sergio Gabriel Martínez
• Przydomek: Maravilla
• Data urodzenia: 21 lutego 1975 roku
• Obywatelstwo: Argentyna
• Styl walki: leworęczny
• Wzrost: 1,78 m
• Waga: półśrednia/superśrednia/średnia
• Liczba walk: 62
• Zwycięstwa: 57, 32 KO
• Porażki: 3
• Remisy: 2

Początki

Sergio Martínez przyszedł na świat 21 lutego 1975 roku w Buenos Aires. Dorastał w jednej z biedniejszych dzielnic stolicy Argentyny, pracował fizycznie z ojcem na budowie, a początkowo bardziej ciągnęło go do roweru i piłki niż do ringu.

– Byliśmy biedną rodziną i mieszkaliśmy w bardzo małym domu w Quilmes – wspomina w rozmowie z „Boxing Social”. – W wieku 14 lat rzuciłem szkołę, żeby pomagać ojcu w pracy. Boks był obecny w naszej rodzinie od zawsze. Mój wujek, Rubén Paniagua, prowadził w Quilmes własny klub bokserski, a w latach 80. sam był zawodowym pięściarzem. Wszyscy interesowaliśmy się boksem, ale ja w tamtym czasie wolałem grać w futbol.

Do boksu trafił dopiero w 1995 roku, jako dwudziestolatek – w wieku, w którym wielu przyszłych mistrzów ma na koncie sporo walk, choćby amatorskich. Nie miał zaplecza, nazwiska ani nie obrał drogi na skróty. Ale był cholernie uparty.

Najpierw próbował budować rekord na krajowym podwórku, jednak po kilku latach zrozumiał, że jeśli chce czegoś więcej, musi wyjechać. Przeniósł się do Hiszpanii i tam zaczął życie boksera-emigranta: treningi przeplatane pracą na budowie, zmywaku czy jako ochroniarz w klubie nocnym. Właśnie wtedy ukształtował się jego efektowny styl – leworęczny, szybki, ryzykowny, oparty na refleksie i odwadze. Ręce nisko, nogi w ruchu i ciągłe prowokowanie rywala.

Dominacja

Na wielką scenę wszedł późno, ale kiedy już wszedł, zrobił to z rozmachem. 4 października 2008 roku w Pechanga Resort Casino po pokonaniu Alexa Bunemy zdobył tymczasowy pas WBC w kategorii superpółśredniej, który potem został zamieniony na pełnoprawne trofeum. Natomiast 17 kwietnia 2010 roku w Atlantic City rozbił Kelly’ego Pavlika i zgarnął mistrzostwo świata w wadze średniej WBC, WBO i The Ring.

Wtedy zaczęło się jego prawdziwe panowanie – długie, efektowne i pełne walk, które kibice pamiętają do dziś. Nokaut na Paulu Williamsie, zwycięstwa nad Darrenem Barkerem czy Matthew Macklinem, wreszcie dominacja nad Julio Césarem Chávezem Jr. przez jedenaście rund i dramatyczne przetrwanie dwunastej, mimo kontuzji ręki i kolana. To było starcie, które pokazało, że „Maravilla” potrafi wygrywać nie tylko talentem, ale i charakterem.

– Większość kibiców pamięta moją pierwszą walkę z Paulem Williamsem, ale dla mnie najtrudniejszym i najważniejszym pojedynkiem była konfrontacja z innym Williamsem – Richardem – w Manchesterze – opowiada o starciu z 21 czerwca 2003 roku w wywiadzie dla „Pro Boxing Fans”. – Pierwsze trzy rundy były piekielnie ciężkie. Richard złamał mi nos i szczękę po lewej stronie twarzy. Wybił mi cztery zęby, aż do korzeni. W trzeciej rundzie posłał mnie na deski. W szóstej rundzie rozciął mi łuk brwiowy, a po walce lekarz musiał założyć 15 szwów. W siódmej pękły mi dwa żebra. W jedenastej rundzie znów wylądowałem na deskach. Byłem jednak psychicznie przygotowany na prawdziwą wojnę. Moja motywacja sięgała zenitu. To była największa szansa w moim życiu na tamtym etapie kariery i wiedziałem, że nie mogę jej zmarnować. Nie mogłem się poddać.

Zmierzch mistrza

Przez kilka lat był w absolutnej światowej czołówce – często numerem trzy pound for pound, a czasem nawet wyżej. Jego ponad czteroletnie panowanie w wadze średniej należy do najdłuższych w historii tej kategorii. A przy tym był jednym z nielicznych mistrzów, którzy poza ringiem mówili głośno o sprawach społecznych – wspierał kampanie przeciw przemocy domowej i bullyingowi, wydał autobiografię i budował wizerunek sportowca świadomego swojej roli.

Jego sportowy koniec przyszedł powoli. Kolana zaczęły odmawiać posłuszeństwa, kolejne operacje zabierały mobilność, a gdy w 2014 roku Miguel Cotto posłał go na deski, było widać, że organizm nie nadąża za ambicją.

– Miałem już serdecznie dość boksu – wraca do tamtych chwil. – Dosłownie byłem nim zmęczony i wypalony. Relacje z moim sztabem nie układały się najlepiej, a kontuzje kompletnie mnie wyniszczyły. Przeszedłem trzy operacje prawego kolana, a po ostatniej musiałem przyjmować morfinę, bo ból był nie do zniesienia. Walka z Cotto? Przy całym tym bałaganie, który mnie otaczał, po prostu nie byłem w stanie jej wygrać. Rozpaczliwie potrzebowałem odpoczynku. I było to widać tamtej nocy w ringu.

Domknięcie historii

Po tamtej porażce Sergio Martínez wierzył, że jeszcze wróci na szczyt, ale w 2015 roku ogłosił jednak zakończenie kariery. Na sportowej emeryturze wytrwał do 2020 roku, kiedy to w wieku 45 lat powrócił na ring i rozbił Jose Miguela Fandiño.

Ostatni pojedynek „Maravilla” stoczył 21 marca 2023 roku w Buenos Aires, gdzie znokautował w pierwszej rundzie Jhona Teherána. Jego bilans na zawodowstwie to 57 zwycięstw, 3 porażki i 2 remisy.

Foto: Chamber of Fear – CC BY-SA 2.0

Ziemowit Ochapski

Jestem publicystą sportowym z ponad 20-letnim doświadczeniem, specjalizującym się m.in. w historii bosku. Piszę o legendach pięściarstwa, rekordach i przełomowych walkach. Jestem autorem książek sportowych, tworzę serwis legendysportu.pl i przez wiele lat współpracowałem z WP SportoweFakty. W swoich tekstach stawiam na rzetelność i pasję - łączę dziennikarskie doświadczenie z głębokim zamiłowaniem do historii boksu, aby pokazać, jak dawni mistrzowie kształtowali oblicze dyscypliny, którą kochamy.