Zostawił po sobie jedno z najbardziej niedokończonych, a przez to najbardziej przejmujących mistrzowskich panowań w historii pięściarstwa.
Spis treści
Salvador Sánchez – kluczowe informacje
- Pełne imię i nazwisko: Salvador Sánchez Narváez
- Przydomek: The Invincible Eagle, The Champ, Chava, Mr. Pulmones, Iron Lung
- Data urodzenia: 26 stycznia 1959 roku
- Obywatelstwo: Meksyk
- Styl walki: praworęczny
- Wzrost: 1,68 m
- Waga: kogucia/piórkowa
- Liczba walk: 46
- Zwycięstwa: 44, 32 KO
- Porażki: 1
- Remisy: 1
Początek
Urodzony 26 stycznia 1959 roku w Santiago Tianguistenco, Salvador Sánchez wszedł w zawodowy boks jako dzieciak – miał 16 lat i żadnego zaplecza amatorskiego, o którym warto by pisać.
– Moja historia różni się od historii wielu innych pięściarzy, którzy trafiają do boksu z konieczności, żeby zarobić parę groszy na życie – opowiadał w wywiadzie przeprowadzonym przez Verónicę Lajíę. – Ja zacząłem, ponieważ boks zawsze mi się podobał.
Mama Salvadora zajmowała się domem, a ojciec sprzedawał materiały budowlane. Chłopak kontynuował edukację do trzeciej klasy szkoły średniej.
– Kiedy byłem w drugiej klasie, od dłuższego czasu przyjaźniłem się z José Sosą – dodał. – Pewnego dnia powiedziałem mu, że chciałbym zostać pięściarzem, a on załatwił mi walkę w stanie Meksyk.
Na początku kariery bił się często, ale tylko w Meksyku – z twardymi lokalnymi rywalami. Pierwsza porażka przyszła w 19. starciu, z Antonio Becerrą. Nauczyła go cierpliwości, bo Salvador był inny niż stereotypowy meksykański „bijok”. Myślał w ringu, czytał tempo i potrafił zwolnić walkę wtedy, gdy inni przyspieszali.
Sánchez vs. Lopez
Kiedy przeszedł do wagi piórkowej, jego kariera nabrała rozpędu. 2 lutego 1980 roku w Phoenix dostał swoją wielką szansę. Danny „Little Red” Lopez, mistrz WBC i ulubieniec amerykańskiej telewizji. Starcie zakontraktowane na 15 rund. 21-letni Sánchez złamał mistrza w trzynastej odsłonie i odebrał mu pas.
To nie był przypadek. Od tego momentu nie było już wątpliwości, kto rządzi wagą piórkową. Ruben Castillo, ponownie Danny Lopez, Patrick Ford, Juan Laporte, Roberto Castañón, Nicky Perez. Z każdym walczył inaczej, ale zawsze skutecznie.
– Gdy zaczynałem, moimi idolami byli Mantequilla Nápoles i Rubén Olivares – zwierzył się. – U Mantequilli najbardziej podobał mi się jego elegancki styl, inteligencja w ringu i siła ciosu. Rubén Olivares był kimś podobnym w innej kategorii wagowej. Swoboda, z jaką „Púas” Olivares poruszał się w ringu, była niesamowita. On właściwie nie chodził po ringu – wyglądało to tak, jakby tańczył po jego deskach. Jego ruchy były niezwykle harmonijne.
Sánchez vs. Gómez
Prawdziwym egzaminem była jednak walka z Wilfredo Gómezem. Niepokonany czempion kategorii junior piórkowej wszedł wagę wyżej, żeby zabrać Sánchezowi pas. Las Vegas, 21 sierpnia 1981 roku. Gómez był agresywny, groźny i pewny siebie. Sánchez rozbrajał go rundę po rundzie, aż w ósmej skończył nokautem. Tamtej nocy przestał być „tym zdolnym Meksykaninem”. Stał się wielkim nazwiskiem.
Na pytanie, kiedy nadejdzie największy moment jego kariery, odpowiedział bez namysłu:
– Kiedy zmierzę się z Alexisem Argüello. Jeśli go pokonam, będę miał na koncie zwycięstwa nad trzema najlepszymi pięściarzami dekady w ich kategoriach wagowych: Dannym Lópezem, Wilfredo Gómezem i Alexisem Argüello. To byłoby wyjątkowe osiągnięcie.
Ostatnia walka
Nie zwalniał. Pat Cowdell, Jorge Garcia – walki twarde, długie i wyczerpujące. Sánchez potrafił prowadzić boje na wyniszczenie. Kulminacja przyszła w lipcu 1982 roku w Madison Square Garden. Azumah Nelson – nieznany szerzej, wzięty na zastępstwo za Mario Mirandę. Walka, która miała potrwać kilka rund. Trwała piętnaście – brutalnych, intensywnych, momentami okrutnych. W piętnastej Sánchez wreszcie skruszył Nelsona i sędzia musiał ratować pretendenta.
– Może pojawić się bokser, który mnie pokona, bo po prostu okaże się lepszy ode mnie – twierdził. – Dla mnie nie będzie to jednak życiowa porażka, tylko coś naturalnego. Prawdziwą porażką byłoby zaprzepaścić własną pracę przez apatię, brak dyscypliny albo nieodpowiedzialność.
Trzy tygodnie później Salvador Sánchez nie żył. Wypadek samochodowy zakończył karierę, która dopiero się rozpędzała. Miał 23 lata. Bilans: 44-1-1. Nie zdążył stracić pasa. Nie zdążył się wypalić.
Jestem publicystą sportowym z ponad 20-letnim doświadczeniem, specjalizującym się m.in. w historii bosku. Piszę o legendach pięściarstwa, rekordach i przełomowych walkach. Jestem autorem książek sportowych, tworzę serwis legendysportu.pl i przez wiele lat współpracowałem z WP SportoweFakty. W swoich tekstach stawiam na rzetelność i pasję - łączę dziennikarskie doświadczenie z głębokim zamiłowaniem do historii boksu, aby pokazać, jak dawni mistrzowie kształtowali oblicze dyscypliny, którą kochamy.
Dodaj komentarz