Wielu kibiców długo nie potrafiło zrozumieć, jak on w ogóle wygrywa walki. A jednak to właśnie ten specyficzny, niewidowiskowy sposób boksowania zaprowadził go na sam szczyt olimpijskiego sportu.
Spis treści
Kazimierz Paździor – kluczowe informacje
- Pełne imię i nazwisko: Kazimierz Sylwester Paździor
- Data urodzenia: 4 marca 1935 roku
- Data śmierci: 24 czerwca 2010 roku
- Obywatelstwo: Polska
- Styl walki: praworęczny
- Wzrost: 1,71 m
- Waga: lekka
- Liczba walk: 194
- Zwycięstwa: 179
- Porażki: 12
- Remisy: 3
Uparty chłopak
Kazimierz Paździor urodził się 4 marca 1935 roku w Radomiu. Życie szybko nauczyło go odpowiedzialności. Ojciec zginął podczas wojny, zamordowany przez gestapo w Buchenwaldzie, a choroba matki zmusiła piętnastoletniego chłopaka do podjęcia pracy. W Zakładach Metalowych im. gen. Waltera, ważąc niewiele ponad czterdzieści kilogramów, pracował przy ciężkiej maszynie, pilnując by rozpędzone korby nie zrobiły mu krzywdy.
Do sekcji bokserskiej zakładowego klubu Broń trafił właściwie przypadkiem. Już na pierwszym treningu dostał solidne lanie – i właśnie wtedy postanowił, że nie odpuści. Następnego dnia, obolały po siedmiu rundach sparingu, wrócił zarówno do pracy, jak i na trening. Upór stał się jego znakiem rozpoznawczym.
Krok po kroku w górę
Od początku słyszał krytykę. Walczył nieefektownie, defensywnie, inaczej niż oczekiwano. Sam mówił później, że jego boks był „robociarski”. Rywale jednak szybko odkrywali, że w tej niewygodnej prostocie kryła się metoda – Paździor paraliżował przeciwników, odbierał im rytm, zmuszał do popełniania błędów i wygrywał, nawet jeśli publiczność długo nie potrafiła tego docenić.
Pierwsze mistrzostwa Polski kończył szybko, odpadając we wczesnych rundach. Z roku na rok robił jednak postępy. Po powołaniu do wojska trafił do Lublina, gdzie rozwijał się sportowo, a wkrótce przeniesiono go do warszawskiej Legii. W 1957 roku wykorzystał swoją szansę w reprezentacji Polski, wygrywając trudne walki międzypaństwowe mimo bolesnych czyraków na plecach, które ukrywał przed trenerami, by nie stracić miejsca w kadrze.
Prawdziwy przełom przyszedł podczas mistrzostw Europy w Pradze. Paździor nie tylko wygrał turniej w kategorii lekkiej – zrobił to w stylu, który zmienił opinie krytyków. W półfinale John Kidd nie trafił go ani razu, a Polaka zaczęto nazywać mistrzem defensywy i kontry, zawodnikiem o stalowych nerwach. Co niezwykłe, został mistrzem Europy, zanim zdobył mistrzostwo Polski.
IO w Rzymie
Największy moment kariery „filozofa ringu”, jak o nim mówiono i pisano, nadszedł na igrzyskach olimpijskich w Rzymie w 1960 roku. Każda walka była próbą charakteru – rozcięty łuk brwiowy, bolesne ciosy na wątrobę i półfinał wygrany minimalnie z broniącym tytułu Dickiem McTaggartem. W finale z Włochem Sandro Lopopolo zachował pełną kontrolę, gasząc ataki rywala kontrami i sięgając po jedyne złoto polskiego boksu na tamtych igrzyskach.
Wiedział, kiedy zejść ze sceny
Rok później, będąc u szczytu sławy, zaskoczył wszystkich. W wieku zaledwie 26 lat zakończył karierę. Tłumaczył to prosto: osiągnął wszystko – mistrzostwo Polski, Europy i olimpijskie złoto – a nie chciał dalej narażać bliskich na strach o jego zdrowie. Decyzja wywołała niezrozumienie, a nawet krytykę kibiców, lecz z czasem stała się symbolem rozsądku i sportowej dojrzałości.
Po zejściu z ringu studiował w warszawskiej SGPiS, pracował jako ekonomista i jednocześnie szkolił młodych pięściarzy. Prowadził m.in. Broń Radom, Zagłębie Lubin oraz Gwardię Wrocław, przekazując kolejnym pokoleniom swoją filozofię boksu – cierpliwość, dyscyplinę i opanowanie. Wielokrotnie odznaczany za zasługi sportowe, pozostał człowiekiem cichym i skromnym, dalekim od tzw. „parcia na szkło”.
Kazimierz Paździor zmarł 24 czerwca 2010 roku we Wrocławiu w wieku 75 lat.
Jestem publicystą sportowym z ponad 20-letnim doświadczeniem, specjalizującym się m.in. w historii bosku. Piszę o legendach pięściarstwa, rekordach i przełomowych walkach. Jestem autorem książek sportowych, tworzę serwis legendysportu.pl i przez wiele lat współpracowałem z WP SportoweFakty. W swoich tekstach stawiam na rzetelność i pasję - łączę dziennikarskie doświadczenie z głębokim zamiłowaniem do historii boksu, aby pokazać, jak dawni mistrzowie kształtowali oblicze dyscypliny, którą kochamy.
Dodaj komentarz