„Czarodziej Ringu” nie był przydomkiem nadanym mu na wyrost. Był próbą nazwania czegoś, co w boksie trudno opisać kilkoma słowami.
Spis treści
Leszek Drogosz – kluczowe informacje
- Pełne imię i nazwisko: Leszek Melchior Drogosz
- Przydomek: Czarodziej Ringu
- Data urodzenia: 6 stycznia 1933 roku
- Data śmierci: 7 września 2012 roku
- Obywatelstwo: Polska
- Styl walki: praworęczny
- Wzrost: 1,71 m
- Waga: lekkopółśrednia/półśrednia
- Liczba walk: 377
- Zwycięstwa: 363
- Porażki: 14
Trzy igrzyska i jeden niedosyt
Leszek Drogosz urodził się 6 stycznia 1933 roku w Kielcach. Trafił na czasy, w których polski boks budził respekt, a nasi reprezentanci nie jechali na wielkie imprezy po naukę, tylko po medale. Paradoks polega na tym, że właśnie on – jeden z najwybitniejszych techników w historii tej dyscypliny – nigdy nie doczekał się olimpijskiego złota.
Był trzykrotnym olimpijczykiem. Helsinki 1952, Melbourne 1956, Rzym 1960. Trzy różne turnieje, trzy różne historie i jeden wspólny mianownik: niedosyt. W Helsinkach odpadł w ćwierćfinale. W Melbourne przegrał już w pierwszej walce – z Władimirem Jengibarianem, który później został mistrzem olimpijskim. W Rzymie dotarł do półfinału kategorii półśredniej i tam przegrał po kontrowersyjnym werdykcie z Jurijem Radoniakiem z ZSRR. Został mu brązowy medal. Jedyny olimpijski krążek w karierze.
Europa była jego
„Czarodziej Ringu” dominował za to na mistrzostwach Europy. Trzy starty, trzy złote medale. W tym legendarny turniej w Warszawie w 1953 roku, rozegrany w mieście, które wciąż podnosiło się z wojennych ruin. Polska reprezentacja zdobyła wtedy dziewięć krążków, z czego pięć złotych. Drogosz był jednym z symboli tamtego sukcesu.
Do tego zapisał na swoim koncie osiem tytułów mistrza kraju. Stoczył 377 walk. Wygrał 363 z nich.
Był jednym z najlepszych polskich pięściarzy amatorskich w historii i najdoskonalszym technicznie zawodnikiem, jakiego mieliśmy.
Skąd wziął się „Czarodziej Ringu”?
Jego legenda zaczęła się bardzo wcześnie. Jako 19-latek walczył w Budapeszcie w międzypaństwowym meczu rezerw Polski i Węgier. Wygrał pojedynek w taki sposób, że – jak głosi anegdota – przez całą walkę nie dał się ani razu czysto trafić. Węgierski dziennikarz z „Nepsport” napisał wtedy, że Polacy mają w swoich szeregach „Czarodzieja Ringu”. Ten przydomek przylgnął do niego na zawsze.
Na dużym ekranie
W 1966 roku dostał propozycję zagrania w filmie „Bokser” w reżyserii Juliana Dziedziny. Scenariusz inspirowany był historią Mariana Kasprzyka – rywala Drogosza w walce o olimpijską nominację do Tokio. W filmie główną rolę zagrał Daniel Olbrychski, a jego przeciwnikiem był… Leszek Drogosz. Tyle że pod fikcyjnym nazwiskiem.
Drogosz zagrał jak zawodowy aktor. Bez tremy i bez sztuczności. Z emocjami tak prawdziwymi, że reżyser potrafił zarządzić dubel tylko po to, by upewnić się, że to nie był przypadek.
Ta przygoda miała jednak konsekwencje. Po premierze filmu Polski Związek Bokserski zawiesił Drogoszowi licencję. Przepisy nie pozwalały amatorom zarabiać na takich występach. Miał 34 lata, więc koniec kariery i tak był blisko. Tyle że u niego zamknęły się jedne drzwi, a otworzyły kolejne.
Zagrał łącznie w kilkunastu produkcjach. Wystąpił m.in. w filmach Andrzeja Wajdy: „Polowanie na muchy” i „Krajobraz po bitwie”. Pojawił się też w serialu „6 milionów sekund”, popularnym wśród młodszych widzów.
Został przy boksie
Na sportowej emeryturze wciąż był obecny w boksie. Bywał na mistrzostwach Polski, na Turnieju im. Feliksa Stamma, na meczach ligowych. Jako działacz, jako gość, jako legenda. Każdy chciał uścisnąć dłoń, zamienić słowo, poprosić o autograf.
W 1988 roku – po raz pierwszy i jedyny w historii – Plebiscyt Przeglądu Sportowego wyłonił laureata z opóźnieniem. Leszek Drogosz został ogłoszony najlepszym sportowcem Polski A.D. 1953.
Boks był dla niego czymś więcej niż sportem. Był szkołą życia. Potrafił mówić o ringu jak o miejscu absolutnej samotności, w którym żadne rady ani wsparcie nie mają już znaczenia. Gdy wybrzmiewa pierwszy gong, zostajesz tylko ty. „Umiesz liczyć, licz na siebie” – tak brzmiała lekcja, którą wyniósł z kariery.
Leszek Drogosz zmarł 7 września 2012 roku po walce z nowotworem.
Jestem publicystą sportowym z ponad 20-letnim doświadczeniem, specjalizującym się m.in. w historii bosku. Piszę o legendach pięściarstwa, rekordach i przełomowych walkach. Jestem autorem książek sportowych, tworzę serwis legendysportu.pl i przez wiele lat współpracowałem z WP SportoweFakty. W swoich tekstach stawiam na rzetelność i pasję - łączę dziennikarskie doświadczenie z głębokim zamiłowaniem do historii boksu, aby pokazać, jak dawni mistrzowie kształtowali oblicze dyscypliny, którą kochamy.
Dodaj komentarz