James Buster Douglas – jedna noc, która zmieniła wszystko

Są mistrzowie, którzy dominują latami. Ale są też tacy, którzy na jedną noc stają się nie do zatrzymania i zapisują się w historii na zawsze.

James Douglas – kluczowe informacje

• Pełne imię i nazwisko: James Douglas
• Przydomek: Buster
• Data urodzenia: 7 kwietnia 1960 roku
• Obywatelstwo: Stany Zjednoczone
• Styl walki: praworęczny
• Wzrost: 1,92 m
• Waga: ciężka
• Liczba walk: 46
• Zwycięstwa: 38, 25 KO
• Porażki: 6
• Remisy: 1
• No contest: 1

Powolny rozwój

James „Buster” Douglas urodził się 7 kwietnia 1960 roku w Columbus w stanie Ohio. Dorastał pod skrzydłami ojca – zawodowego pięściarza, który wprowadził go do świata boksu. Ale zanim na dobre założył rękawice, próbował innych dróg. Grał w koszykówkę i futbol – miał warunki, był atletyczny. Dopiero później postawił na ring.

– Chciałem zostać futbolistą – zdradził w rozmowie z „Boxing Insider”. – Ale z perspektywy czasu widzę, że zawsze towarzyszyło mi palące pragnienie, by zostać mistrzem. Gdy miałem 15 lat, zastanawiałem się, co musiałbym zrobić, by zdobyć tytuł mistrza wagi ciężkiej. Wydawało mi się, że nie mam w sobie takiej determinacji, jaką miał mój ojciec. On osiągnął to wszystko sam, bez żadnego sztabu ludzi wokół siebie. Był po prostu bezwzględnym wojownikiem. Działał w pojedynkę. Odwoziłem go na lotnisko i widziałem, jak wsiada do samolotu zupełnie sam. Uważałem, że to świadczy o niesamowitej pasji do tego sportu.

Jego kariera długo nie zapowiadała niczego wielkiego. Były zwycięstwa, ale były też porażki, brak stabilizacji, problemy z formą i przygotowaniem. Potrafił wygrywać z solidnymi rywalami, by chwilę później przegrać walkę, którą powinien kontrolować. Miał talent, lecz brakowało mu konsekwencji.

Człowiek, który zatrzymał „Bestię”

Aż przyszedł 11 lutego 1990 roku. Naprzeciw niego stanął Mike Tyson – niepokonany, budzący strach, uważany za najlepszego pięściarza świata. Kursy? 42 do 1 przeciwko Douglasowi. Większość traktowała tę walkę jak formalność.

– Kiedy tylko podpisałem kontrakt na walkę z nim, wiedziałem że jestem w stanie go pokonać – wspominał. – Później wszystko nabrało jeszcze większej intensywności, gdy zmarła moja mama. Jeszcze przed śmiercią przyszła do mnie, żeby sprawdzić, jak sobie radzę, bo przechodziłem wtedy w życiu bardzo trudny okres. Byłem w separacji z żoną i poza boksem właściwie wszystko układało się fatalnie. Pamiętam, że w rozmowie z mamą byłem wtedy bardzo stanowczy. Spojrzała na mnie i powiedziała: „Ale ty jesteś niedobry”. Od tamtej chwili była już przekonana, że jestem gotowy do walki. To był dla mnie niezwykle ciężki czas, ale dzięki łasce Boga zdołałem przejść przez wszystko, co mnie wtedy spotkało. Przygotowywałem się do jednej z największych nocy w swoim życiu, a jednocześnie w życiu prywatnym wszystko zaczynało się rozpadać.

W Tokio nie było przypadku. Od pierwszej rundy Douglas boksował tak, jak nikt wcześniej przeciwko „Bestii”. Długi lewy prosty, kontrola dystansu i spokój. Trafiał mistrza raz za razem. Tyson wyglądał, jakby nie wiedział, co zrobić.

W ósmej rundzie Douglas nieoczekiwanie padł na deski. Ale wstał na „dziewięć”, choć do dziś trwają spory czy odliczanie nie zostało rozpoczęte zbyt późno.

– Nigdy nie widziałem w oczach Mike’a porażki – wracał do tamtych chwil na łamach „Boxing Insider”. – Nigdy. I, co zabawne, w ósmej rundzie chciałem na chwilę jakby się zatrzymać, spojrzeć na niego i pomyśleć: „Mike, zobacz, co tu się dzieje…”. I wtedy – BUM! Trafił mnie ciosem. Pomyślałem sobie: „Dobra, lepiej zachować powagę, bo on cały czas jest skoncentrowany”. I rzeczywiście był skupiony przez cały pojedynek.

W dziesiątej odsłonie pretendent zakończył ten spektakl. Najpierw potężny podbródkowy, potem kombinacja. Mike Tyson po raz pierwszy w karierze leżał znokautowany. Szukał ochraniacza na zęby, próbował wstać, ale nie zdążył. Obraz, który obiegł świat.

Jedna noc zmieniła wszystko. „Buster” Douglas został niekwestionowanym mistrzem świata wagi ciężkiej.

Po Tokio

Ale ta historia nie ma happy endu. Osiem miesięcy później „Buster” stracił pasy w walce z Evanderem Holyfieldem. Był cięższy, wolniejszy i mniej skoncentrowany. Tym razem to on nie potrafił dotrzymać kroku przeciwnikowi.

– Z pierwszych sześciu miesięcy, przez które byłem mistrzem, aż cztery upłynęły mi na całym tym szaleństwie związanym ze sprawą sądową i całym tym zamieszaniem – wspominał w rozmowie z ESPN. – A przez ostatnie dwa miesiące próbowałem w pośpiechu przygotować się do obrony tytułu.

Po tamtej porażce Douglas zszedł z ringu, oddając się hulaszczemu życiu, finansowanemu z milionów, jakie zarobił na starciu z Holyfieldem. Puściły mu hamulce do tego stopnia, że w wieku 34 lat zapadł w śpiączkę cukrzycową.

– Kiedy obudziłem się w szpitalu i zacząłem dochodzić do siebie, pomyślałem: „Wow, nie mogę uwierzyć, że pozwoliłem sobie aż tak się stoczyć” – mówił w wywiadzie przeprowadzonym przez Steve’a Kima. – To naprawdę mnie dopadło, do tego stopnia, że omal nie umarłem. Dostałem od życia drugą szansę i postanowiłem ją wykorzystać.

Na ring wrócił po niemal sześciu latach, stoczył jeszcze dziewięć pojedynków, ale już bez tamtej iskry. Jego kariera zamknęła się bilansem: 38 zwycięstw, 6 porażek, 1 remis i 1 walka no contest.

Ziemowit Ochapski

Jestem publicystą sportowym z ponad 20-letnim doświadczeniem, specjalizującym się m.in. w historii bosku. Piszę o legendach pięściarstwa, rekordach i przełomowych walkach. Jestem autorem książek sportowych, tworzę serwis legendysportu.pl i przez wiele lat współpracowałem z WP SportoweFakty. W swoich tekstach stawiam na rzetelność i pasję - łączę dziennikarskie doświadczenie z głębokim zamiłowaniem do historii boksu, aby pokazać, jak dawni mistrzowie kształtowali oblicze dyscypliny, którą kochamy.