Nie należy do grona pięściarzy, których dziś często przywołuje się we wspomnieniach. Ale piekielnie trudno było go ograć w ringu.
Spis treści
Virgil Hill – kluczowe informacje
- Pełne imię i nazwisko: Virgil Eugene Hill
- Przydomek: Quicksilver
- Data urodzenia: 18 stycznia 1964 roku
- Obywatelstwo: Stany Zjednoczone
- Styl walki: praworęczny
- Wzrost: 1,84 m
- Waga: półciężka/cruiser
- Liczba walk: 58
- Zwycięstwa: 51, 24 KO
- Porażki: 7
Quicksilver
Virgil Hill urodził się 18 stycznia 1964 roku w Clinton w stanie Missouri, ale dorastał już w Grand Forks w Dakocie Północnej. Jako amator miał się czym pochwalić: 288 wygranych, 11 porażek i srebro olimpijskie w Los Angeles w 1984 roku po minimalnej porażce w finale. Już wtedy było widać, że to nie jest „młot”. Jego boks był oparty na pracy nóg, dystansie i rytmie. Stąd ksywka „Quicksilver” – szybki, płynny i trudny do uchwycenia.
– Mój tata był moim bohaterem – mówi w rozmowie z „Minot Daily News”. – Był hydraulikiem. Każdego dnia wstawał rano i szedł do pracy, choć nikt mu za to nie bił braw. Nikt nie klepał go po plecach ani nie stawiał na piedestale. Po prostu był silny i odporny psychicznie. Zresztą tacy byli wszyscy ludzie, wśród których dorastałem. Etos ciężkiej pracy jest głęboko zakorzeniony w Dakocie Północnej, a ja nie znałem innego życia. To była dla mnie norma, bo właśnie takich ludzi miałem wokół siebie od najmłodszych lat.
Na zawodowstwo przeszedł tuż po igrzyskach i powoli budował swój status. 18 wygranych z rzędu, aż w 1987 roku dostał swoją szansę. Atlantic City, Leslie Stewart, pas WBA w wadze półciężkiej. Hill nie tylko wygrał – w czwartej rundzie położył mistrza dwa razy i zabrał mu tytuł przed czasem.
Lata mistrza
Potem zrobił coś nietypowego – zamiast Las Vegas wybrał Bismarck w Dakocie Północnej. Tam wielokrotnie bronił pasa, umacniając swoją pozycję. 10 obron, w tym Bobby Czyz i James Kinchen. Bez wielkiego szumu, ale z regularnością, która budziła szacunek wśród koneserów pięściarstwa.
– Czerpałem siłę z atmosfery i energii kibiców tutaj, w domu – przyznaje. – Chciałem też dzielić z nimi cały ten proces, całe to doświadczenie związane ze sławą i sukcesem, które przychodziły wraz z obronami tytułów i walkami o mistrzostwo świata. Mam tutaj przyjaciół na całe życie i bardzo zależało mi na tym, żeby byli częścią tej drogi. Nie chciałem przeżywać tego wszystkiego sam. Chciałem, żeby oni również mogli uczestniczyć w tych chwilach razem ze mną.
Jego panowanie przerwał dopiero Thomas Hearns w 1991 roku w Las Vegas. Ale Hill wrócił. W 1992 roku odzyskał pas WBA, bijąc Franka Tate’a – kolegę z kadry olimpijskiej z Los Angeles. Znów miał poczucie kontroli, które poskutkowało serią udanych obron.
Unifikacja i ustąpienie z tronu
Prawdziwy szczyt jego kariery przyszedł w 1996 roku. Monachium, Henry Maske – niepokonany mistrz IBF, idol niemieckiej publiczności. Hill wygrał na punkty, unifikując pasy WBA i IBF. Rok później próbował pójść jeszcze dalej i dołożyć do kolekcji tytuł WBO, ale Dariusz Michalczewski okazał się lepszy i zamknął jego epokę w wadze półciężkiej.
– Nie byłem w pełni sprawny – tłumaczy w wywiadzie dla serwisu polskiboks.pl. – Dolegało mi zapalenie ścięgna podeszwowego. Każdy, kto wie, co to jest, zrozumie, jak się czułem. Gdybym był w stanie normalnie się poruszać, wynik byłby zupełnie inny. Mimo problemów zdrowotnych przyjąłem walkę, zarobiłem kupę forsy, więc nie narzekam.
Z Royem Jonesem Jr. w 1998 roku już nie było złudzeń – nokaut ciosem na korpus w czwartej rundzie jasno pokazał, że czas Hilla w tej wadze definitywnie się skończył.
Druga młodość
„Quicksilver” jednak nie odszedł z bosku. Przeszedł do kategorii cruiser i… znów zrobił coś, czego się po nim nie spodziewano. W wieku 36 lat rozbił Fabrice’a Tiozzo we Francji i został mistrzem świata WBA. Przegrał potem dwukrotnie z Jean-Marcem Mormeckiem, ale i tak nie zniknął z ringu.
W 2006 roku, mając 42 lata, pokonał Walerego Brudowa i po raz piąty w karierze został mistrzem świata. Nie siłą. Pracą, tempem i doświadczeniem. Rok później oddał pas Firatowi Arslanowi i zaczął odsuwać się w cień.
Skończył z bilansem 50-7. Bez statusu megagwiazdy, bez kultowych nokautów. Za to z opinią jednego z najbardziej konsekwentnych techników swojej epoki i mistrza, który potrafił wygrywać długo, spokojnie i na własnych warunkach.
Foto: Shane Balkowitsch CC BY-SA 4.0
Jestem publicystą sportowym z ponad 20-letnim doświadczeniem, specjalizującym się m.in. w historii bosku. Piszę o legendach pięściarstwa, rekordach i przełomowych walkach. Jestem autorem książek sportowych, tworzę serwis legendysportu.pl i przez wiele lat współpracowałem z WP SportoweFakty. W swoich tekstach stawiam na rzetelność i pasję - łączę dziennikarskie doświadczenie z głębokim zamiłowaniem do historii boksu, aby pokazać, jak dawni mistrzowie kształtowali oblicze dyscypliny, którą kochamy.
Dodaj komentarz