Partnerzy

 
 


 

 
Wspieramy
 
 
 

 

 
 
 

Jack Johnson,właśc. John Arthur Johnson ur. 31 marca 1878 r. w Galveston stanie Teksas, zm. 10 czerwca 1946 w Raleigh. Mistrz Świata w wadze ciężkiej w latach 1908- 1915. Jako pierwszy złamał barierę rasową w boksie zostając pierwszym czarnoskórym mistrzem wagi ciężkiej. Uznawany za jednego z najwybitniejszych mistrzów wagi ciężkiej w historii.

Przydomek ringowy: Galveston Giant, Litle Arthur
Warunki fizyczne: wzrost - 187 cm, zasięg ramion - 188 cm, waga od 77 kg - 110 kg.
Bilans: 102 walk, wygranych 71(40 KO), porażek 12(6 KO), remisów 9
 
Urodził się w biednej rodzinie, dlatego szybko musiał podjąć pracę zarobkową i opuścić dom rodzinny. W wieku 16 lat zetknął się z boksem i od razu objawił się jako wielki talent. Od 19 roku życia startował jako bokser zawodowy. Obdarzony dobrymi warunkami fizycznymi i naturalną siłą fizyczną zgłębiał technikę boksu, szczególnie obrony. Przełomowy w jego karierze był rok 1903, kiedy zdobył tytuł "Kolorowego Mistrza Świata" wagi ciężkiej (w owym czasie funkcjonowała niesławna bariera rasowa) pokonując Eda "Denver" Martina w 20 rundach. W tym samym roku dwukrotnie obronił ten tytuł w pojedynkach z Samem McVey (również 20-rundowych).
 
Przełomowa walka
 
Przez kilka następnych lat pokonał wielu dobrych bokserów, jednak z powodu wspomnianych uprzedzeń rasowych nie miał szansy na walkę o tytuł mistrza świata na terenie USA. Udało mu się to dopiero w roku 1908, kiedy ówczesny czempion Tommy Burns odbywał światowe tournée. Skuszony wysokim honorarium stanął do walki z Johnsonem.
Walka odbyła się 26 grudnia 1908 roku w Sydney w Australii. Johnson będąc znacznie silniejszym i lepszym bokserem od mistrza odgrywał się za wszystkie upokorzenia, które go dotychczas spotykały z premedytacją, przedłużając walkę i bezlitośnie maltretując Burnsa. Dopiero w 14. rundzie policja przerwała walkę, sędzia ogłosił zwycięstwo Johnsona.

Johnson vs Ketchel

W Stanach Zjednoczonych rozpaczliwie szukano białego boksera, który mógłby uratować honor białej rasy, jednak Johnson bez trudu udowadniał swoją wyższość nad najlepszymi pięściarzami. Najgłośniejszym stał się jego pojedynek ze Stanleyem Ketchelem, do którego doszło 16 października 1909 roku w Colma (Kalifornia).
Stanley Ketchel był wówczas najlepszym bokserem wagi średniej. Różnica warunków fizycznych (Ketchel: wzrost 173 cm, waga 77,2 kg; Johnson: wzrost 186.5 cm, waga 93,2 kg) dawała tak olbrzymią przewagę Johnsonowi, że musiał on obiecać, że nie będzie dążył do znokautowania swojego rywala. Walkę zakontraktowano na 25 rund jako "no decision". Johnson nie mógł jednak dotrzymać swojej obietnicy; kiedy w 12. rundzie Ketchel posłał go na deski zrozumiał, że musi znokautować jeśli sam nie chce być znokautowany i chwilę później zakończył walkę.

Johnson vs Jeffries

W owym czasie znaleziono już tego, który miał odebrać Johnsonowi mistrzowski tytuł, był nim James J. Jeffries, bokser legenda, który jako niepokonany mistrz wagi ciężkiej wycofał się w 1904 roku. Teraz miał on jednak olbrzymią nadwagę i musiał doprowadzić się do odpowiedniej formy. Do walki doszło dopiero 4 lipca 1910 roku w Reno (Nevada) w obecności 42000 widzów; po raz pierwszy użyto wówczas terminu "walka stulecia". Jeffries, który w krótkim czasie zrzucił aż 41 kg nie był w stanie dorównać Johnsonowi, został przez niego łatwo pokonany. Również i tym razem czempion bezlitośnie wydrwił i zmasakrował swojego rywala, co stało się przyczyną poważnych zamieszek na tle rasowym.
 
Ucieczka z kraju
 
Nie mogąc uporać się z Johnsonem na ringu sięgnięto po inne metody - został oskarżony o naruszenie tzw. ustawy Manna (Johnson ożenił się z byłą prostytutką, w dodatku białą) i zmuszony do ucieczki z kraju. Stoczył wiele walk w Europie, potem w Argentynie.
5 kwietnia 1915 roku w Hawanie stanął do walki z kolejną "białą nadzieją" Jessem Willardem i został pokonany przez nokaut w 26. rundzie (walka była zakontraktowana na 45 rund, oglądało ją 30000 widzów). Był to najdłuższy w historii pojedynek o mistrzostwo świata wagi ciężkiej.
 
Powrót do USA
 
Ostatecznie w 1920 r. wrócił do USA gdzie spędził rok w więzieniu za wspomniane wcześniej oskarżenia. Po wyjściu na wolność dążył do spotkania się na ringu z nowym mistrzem Jackiem Dempseyem, lecz do tej walki nigdy nie doszło.
Jack Johnson boksował zawodowo aż do 1928 roku, a przez kolejne 5 lat toczył jeszcze regularnie walki pokazowe. Ostatnią pokazówkę dał w 1945 roku w Nowym Jorku w wieku 67 lat.
 
Zginął 10 czerwca 1946 roku, rozbijając prowadzony przez siebie samochód.
Został wpisany do International Boxing Hall of Fame, oraz World Boxing Hall of Fame. Znalazł się również na  liście 100 najwybitniejszych Afroamerykanów opublikowanej przez Molefi'ego Kete Asante. Wielu znawców boksu uważa, że Jack Johnson obok Joe Louisa to najlepszy pięściarz wagi ciężkiej pierwszej połowy XX wieku, lecz w czasie segregacji rasowej nie miał wielu szans na pokazanie w pełni swoich możliwości bokserskich. Nie pomogły mu także wątpliwe powiązania ze światem przestępczym co sprawiło, że z powodu oskarżeń, przez wiele lat musiał boksować na emigracji.
 
                                                                                                          
 
 
 
 
 

 


info: wikipedia 
 

Jak założyć stronę internetową
 
 
 
 

 
Hostowane na o12.pl
 *W razie jakichkolwiek zastrzeżeń co do treści i zawartości witryny, proszę o kontakt. Kopiowanie treści bez zgody autora zabronione. Wszelkie prawa zastrzeżone.