Partnerzy

 
 


 

 
Wspieramy
 
 
 

 

 
 
 
Edward Harry Greb ur. 6 czerwca 1894 r. w Pittsbirghu st. Pensylwania, zm. 22 października 1926 roku. Mistrz świata w wadze średniej w latach 1923- 1926, oraz Mistrz Ameryki w wadze półciężkiej w latach 1922-1923. Jest trzeci na liście wszech czasów w ilości stoczonych walk. Uważany za jednego z największych pięściarzy XX wieku. Na ringu był prawdziwym wojownikiem, jego styl walki był agresywny, słynął z szybkości, jednak często też walczył niezgodnie z przepisami. Ciągle nacierał na przeciwnika zadając mnóstwo ciosów, stąd wziął się jego przydomek "wiatrak". Bardzo dużą ilością walk przypłacił zdrowiem i w konsekwencji przedwczesną śmiercią.
 
Przydomek ringowy: "Pittsburgh Windmill"
Warunki fizyczne: wzrost - 173 cm, zasięg ramion - 180 cm, waga: 65 - 80 kg
Bilans: 299 walk, wygranych 261(48 KO), przegranych 19(2 KO), remisów 19
Menadżer: James "Red" Mason, George Engel
 
Harry Greb  swoja karierę bokserską  rozpoczął w 1913 roku. Na początku walczył swoich rodzinnych okolicach. Szło mu całkiem nieźle, do tego stopnia że już 2 lata po debiucie dostał walkę ze światowej klasy rywalem Tommym Gibbonsem, który ostatecznie pokonał Greba przez tak zwaną "newspaper decision". Bardzo udanym rokiem dla Harry'ego Greba okazał się 1917, w którym stoczył rekordową ilość 37 walk z czego wygrał w 34. W śród jego ofiar byli m.in. panujący mistrz w wadze półciężkiej( walka nie o tytuł),były mistrz również w wadze półciężkiej Jack Dillon, oraz Chip George i Willie Meehan, który reprezentował wagę ciężką. Jednak pomimo, iż Harry Greb miał wspaniały bilans, nadal nie odstał szansy walki o mistrzostwo. Rozwiązaniem tego problemu okazało się przejście do wagi średnie i stoczenie pojedynku o mistrzostwo z Mikem O'Dowdem. Walka odbyła się w lutym 1918 r., ale Greb nie poradził sobie z rywalem, przegrywając przez "newspaper decision"( prasa i dziennikarze ogłaszali zwycięzcę).
 
Po tej porażce Harry nie dał się pokonać przez 2 najbliższe lata. Pokonał m.in. przyszłego mistrza Mike McTigue i przeciwników wagi ciężkiej; Kanonierka Smith, Billy Miske i Billa Brennana, oraz 5-krotnie Walka Levinskyego. Przegrał w końcu w kolejnym starciu z Tommym Gibbonsem w maju 1920 roku. W 1921 r. Greb stoczył wygrany pojedynek z Kidem Norfolkiem , mówi się, że to właśnie po tej walce Harry Greb zaczął mieć problemy ze wzrokiem na prawe oko. Mimo iż nie zalecano dalszej kontynuowanie boksu Harry Greb się tym nie przejmował i wygrał kolejnych 13 walk.
 
Pierwsze walki z Tunneyem
 
23 maja 1922 r. walczył ze znakomitym Gene Tunneyem, przyszłym mistrzem wagi ciężkiej. Stawką był tytuł mistrza ameryki w wadze półciężkiej. W jednomyślnej decyzji wygrał Harry Greb. Jak się później okazało to była jedyna porażka Tunney'a w jego karierze bokserskiej. Nie co ponad rok później doszło do rewanżu i tym razem swoją wyższość pokazał Gene Tunney.
 
Zdobycie mistrzostwa
 
W końcu Harry Greb mógł powalczyć o prawdziwe mistrzostwo. 31 lipca 1923 r. walczył z Johnnym Wilsonem o tytuł Mistrza Świata Wagi Średniej. Greb zachował emocje na wodzy i w spokojnym stylu wygrał większość rund zostając mistrzem świata. Za nim doszło do pierwszej obrony tytułu, Greb stoczył kilka walk, w tym kolejną przegraną z Gene Tunneyem. Następnym ważnym pojedynkiem, i tym razem już o tytuł, było rewanżowe starcie z Johnnym Wilsonem. Na początku walki przewagę uzyskał Wilson, ale z kolejnymi rundami inicjatywę odzyskał Greb i to on wygrał jednogłośnie na punkty. Następnie w obronie mistrzostwa jego rywalem był Fay Keiser. Greb od początku miał przewagę i ostatecznie zakończył walkę przed czasem w 12 rundzie.

Następne starcie, mimo iż nie o tytuł, było dość głośne z powodu dyskwalifikacji Harry'ego Greba za walkę po gongu. Jego przeciwnik
Kid Norfolk, od początku prowokował walcząc nie czysto, a w drugiej rundzie wypchną Greba po za ring. Greb przegrał ten pojedynek przez dyskwalifikację. Publiczność była do tego stopnia niezadowolona z werdyktu, że sędzia  musiał uciekać z ringu. W kontrowersyjnej decyzji pokonał również Tiger Flowersa, a także zremisował w kolejnej walce z Gune Tunneyem. W 1925 r. po raz piąty spotkał się z Tunneyem, przegrywając kolejny raz. Ci dwaj wrogowie na ringu, zostali w końcu przyjaciółmi, po za nim.
 
W czerwcu 1925 r. Harry Greb w obronie tytułu spotkał się z panującym mistrzem w wadze półśredniej i przyszłym w wadze średniej Mickey Walkerem. Był twardym pięściarzem lecz to nie przeszkodziło Harry'emu aby wygrać tę walkę. Po 15 rundach jednogłośnie wygrał Greb. Podobno obaj bokserzy spotkali się pewnego razu w klubie i stoczyli „rewanż”, w którym Greb łatwo znokautował Walkera. W sierpniu tego roku Harry Greb uległ wypadkowi samochodowemu, ale już 2 miesiące później stoczył walkę.
 
Strata tytułu
 
Niestety to była ostatnia udana obrona, bo po kolejnych 16 wygranych walkach 26 lutego 1926 r. Greb spotkał się ponownie z Tigerem Flowersem. Mimo iż wielu ekspertów uważało, że zwycięstwo należało się Harry'emu, to sędzia orzekł inaczej, i tym samym Greb stracił tytuł mistrza świata.
 
Harry Greb wygrał dwie kolejne walki, w tym toczoną w deszczu z Allentown Joe Gans, z której według obserwatorów spisywał się znakomicie. 19 sierpnia 1926 r. Doszło do rewanżu z Tiger Flowersem, który dzierżył niedawno odebrany tytuł Grebowi. Werdykt po tej walce był także kontrowersyjny, lecz nie na korzyść Greba. Po tej porażce rozważał zakończenie kariery. Ostatecznie zgodził się na propozycję Jacka Dempseya, i został jego sparing-partnerem przed wielką walką z Gene Tunneyem.
 
Nieoczekiwana śmieć
 
W październiku 1926 r. Greb udał się do kliniki w Atlantic City gdzie miał się poddać operacji powikłań spowodowanych przez wypadek samochodowy(lub jak mówią niektóre źródła, na operację oka, z którym miał problemy). Jednak podczas operacji doszło prawdopodobnie do zakrzepu krwi w mózgu co spowodowało śmierć. Zmarł mając 32 lata.
 
Harry Greb był wybitnym i walecznym bokserem, walczył z każdym niezależnie od warunków fizycznych. Jest członkiem World Boxing Hall of Fame oraz International Boxing Hall of Fame. W niemal we wszystkich rankingach plasuje się w pierwszej trójce wśród najlepszych pięściarzy wagi średniej. Jest 7 na liście  Ring Magazine's 80 Best Fighters of the Last 80 Years.W dniu pogrzebu trumnę Harry'ego niósł jego rywal z ringu i przyjaciel poza nim - Gene Tunney.


 
 
 
 



 

  

źródło:wikipedia
     www.boxrec.com



Jak założyć stronę internetową
 
 
 
 

 
Hostowane na o12.pl
 *W razie jakichkolwiek zastrzeżeń co do treści i zawartości witryny, proszę o kontakt. Kopiowanie treści bez zgody autora zabronione. Wszelkie prawa zastrzeżone.